Sukcesy literackie


[edytuj] Sukcesy literackie posiadłość Jantka

W latach 1905-1914 Kucharczyk zdobył sławę i odnosił sukcesy literackie. Pisał lecz również wierszem, tymczasem także prozą – językiem literackim i gwarą; pisał utwory satyryczne i poważne. Opisywał sprawy, którymi naczynie żylne więc Lechistan i środowisko wiejskie, opiewał uroki ojczystego kraju, radości i smutki jego ludu, uczył miłości Boga, Ojczyzny i człowieka.

Ukazywały się jego książki – kolejno: Wiersze, piosnki spośród naszej wioski (w 1908), zaś w dwójka lata odtąd Wiejskich piosnek czar na grunwaldzki dar (z okazji 500-lecia bitwy poniżej Grunwaldem), po pewnym czasie Pamiętnik Icka Bombelesa (1913) i Z łąk i pól (1914).

Włodzimierz Tetmajer w przedmowie aż do tej ostatniej pisał m.in.:

Jantek spośród Bugaja ma głowę pełną myśli, duszę pełną wrażeń zewnętrznego świata, pikawa pełne miłości ziemi, ludu, słońca, zbóż i wsi. Więc śpiewa dlatego, iż świergotać potrzebuje i musi, spośród tej przyczyny iż śpiew jest jego życiem, jego radością w szarej dobie życia. Cieszy go śpiew i dzieli się tą radością spośród braćmi, wołając: "Żebyście wy, Bracia moi, wiedzieli!... " Cieszy go, spośród tej przyczyny iż sioło rodzinna mówi doń i mówią stare chaty i znojem żyźniony poletko roli. Cieszy go pieśń, bo: "Ma ci pikawa takie gorące, Żeby przedtem ogrzał zderzaki tysiące, Co dla Ojczyzny ostygły lodem". Prawdę mówisz, Jantku spośród Bugaja! Masz ty i Bracia twoi pikawa gorące, zaś bóstwo da, iż ogrzejecie kiedyś te tysiące, "co dla Ojczyzny ostygły lodem" dzisiaj. Ogrzejecie i zbudzicie. Szczęść Ci więc Boże! Jantku spośród Bugaja! choć na fujarze grywasz wierzbowej, pomnij i furt pamiętaj Bracie, iż spośród tych wierzbowych Waszych fujarek, składa się chór ogromny, olbrzymi, jakiego Lechistan jeszcze nie słyszała, chór przepotężny, kto kiedyś, przy graniu armat, wśród znoju i potu polskiego ludu, wyśpiewa Polsce największą i najświętszą pieśń, śpiew zmartwychwstania.[3] spośród pisarzami i rodziną

Równocześnie publikował utwory w wielu czasopismach, kalendarzach i innych publikacjach zbiorowych. Redakcje gazet zabiegały o jego współpracę. za poparciem Konopnickiej był odkąd 1904 r. stałym korespondentem pism polonijnych w Ameryce (Dziennik Chicagoski, Naród Polski, Zgoda, Kurier Nowojorski). Popularne wcześniejszy jego gawędy i satyry ogłaszane w krakowskiej Roli poniżej pseudonimem Maciek Bzdura (1907-1910). Zobacz jedną spośród nich. ksiądz S. Stojałowski powierzył mu redakcję humorystycznego dodatku Cepy (1908-1912). obok utworów satyrycznych zamieszczał w tym miejscu również inne, np. wiesz Gdybyś obecnie o Jezu zstąpił na ziemię. (Później, gdy ksiądz zmarł, Kucharczyk poświęcił mu szczególny rymowanka Zapłacz, o ludu!). spośród kolei adiustacja Prawdy w Krakowie poprosiła go o redagowanie humorystycznego Figlarza (1913-1919), gdzie zamieszczał gawędy podpisywane Bartek Mądrala oraz cieszące się dużą popularnością pojedyncze zdania, które pobudzały czytelników aż do refleksji ponad życiem.

Współpracował spośród wieloma pismami ludowymi. W korona drzewa aż do przyjaciela Józefa Kapuścińskiego podał wykaz tytułów czasopism, aż do których pisał:

Zacząłem zapisywać w roku 1899 w Niedzieli i Gwiazdce Cieszyńskiej, później Wieńcu-Pszczółce przez lat 18. Byłem redaktorem Cepów lat 5 i lat 7 Figlarza w Krakowie. Pisałem i piszę we wszystkich pismach ludowych jak: Niedziela, gwiazda Cieszyńska, Wieniec-Pszczółka, Przodownica, Niewiasta, Jutrzenka, przewodnik Katolicki, Figlarz, Diabeł, Cepy, Popiegier, Śmigus, Rola, Piast, król spośród rodzimej dynastii Wielkopolski, Gwiazda, Młoda Polska, placówka Kresowa, dziennik Cieszyński, kraksa Niedzielny, Siew Wolności, rzeczywistość i Prawda, Podhalanka, kurier Niedzielna, Stańczyk, przewodnik Kółek Rolniczych, nasz Kraj, dokument Święte Polskie, kurier Lwowski, sąd Narodu, Ilustrowany Kurier, w różnych kalendarzach Wojnara itp.[4]

Pisarski gorliwość Antoniego Kucharczyka – jak opowiadają ludzie w Paszkówce – był tak duży, iż przerywał robotę w polu, zostawiał konie zaprzęgnięte aż do pługa i szedł aż do domu pisać, spośród tej przyczyny iż przyszło mu natchnienie. Józef śliwa stwierdził:

Odwiedzając go nieraz zaobserwowałem, iż często odbiegał odkąd roboty albo pogwarki ze znajomymi, żeby napisać na prędce jakąś dobrą świadomość aż do swoich tematów pisarskich.[5]

Sam wieszcz wyraził to w wierszu Muza spośród roku 1914.